Nee, geen excuses zijn er te verzinnen... Ja, jullie hebben allemaal gelijk. Het is veeeeel te lang geleden dat er een 'Altijd Dichtbij' is geplaatst. De laatste bijbehorende foto is die van Sinterklaas met de Kerstman. Nou vind ik het beide aardige gasten hoor. (Met name Sinterklaas, want hij stopt me al sinds ik me kan heugen jaarlijks de leukste cadeaus toe. Dit in tegenstelling tot de Kerstman, die heeft me pas sinds enkele jaren weten te vinden. Waarschijnlijk is dat zo'n vent die je pas interessant vindt als je een beetje beroemd bent....) Maar ze zijn nou ook weer niet zúlke toffe peren dat ze een heel jaar op onze 'Altijd Dichtbij'-foto mogen prijken. Dus zie hier!

Goed, 2010 is dus al lang en breed begonnen, met daarin inmiddels de volgende ontwikkelingen. Na terugkomst van Curaçao vlogen we twee weken later alweer richting Oostenrijk voor opnames voor 'Sterren In De Sneeuw'. Daar volgde ik mijn eerste snowboardlessen met Jan Dulles. Heel frustrerend als je nagaat dat ik al sinds mijn 6e levensjaar op de latten sta. Op dat moment moet je weer helemaal vanaf nul beginnen. En als dan ook nog eens blijkt dat Jan Dulles de boel eerder onder de knie heeft, wordt het toch wel een vervelende uitdaging... Maar goed, na een uurtje pakten we beiden al een piste dus je hoort me niet meer klagen.

Terug in Nederland begon de voorbereiding op ons doel om België te 'veroveren'. Meerdere malen zijn we richting onze zuiderburen gereisd om daar op radio, TV en digitale zenders onze exclusieve single 'Door Jou' te laten horen. We krijgen fantastische reacties en sinds 22 februari is hij ook, zoals dat zo mooi heet, fysiek te verkrijgen.

Zo jong als dit jaar oud is hebben we onze eerste prijs al weer binnen. 100% NL gaf ons de award voor 'Beste Artiest 2009'. Even begon ik te twijfelen... Beste Artiest... was de award nou voor Nick of voor mij? Maar op de award stond netjes 'Nick & Simon' gegraveerd.

Tussendoor was er nog die verschrikkelijke aardbeving op Haïti. Trots ben ik op het feit hoe Nederland zo snel de handen ineen sloeg met als resultaat het enorme bedrag dat werd opgehaald tijdens de uitzending op 21 januari. Trots was ik ook op het feit dat wij als Votown Allstars ons steentje konden en mochten bijdragen.

Qua gevoel werden we een dag erna naar een ander uiterste gegooid, namelijk onze eerste reeks 'Vrienden Van Amstel Live'. Ik zeg met klem 'eerste' omdat ik hoop dat er in de (verre) toekomst nog enkele zullen volgen waaraan we mee mogen doen. Het was namelijk een heerlijk samenzijn met artiesten die we wel vaak (of helemaal niet zo vaak) in het land tegenkomen, maar alleen maar vluchtig contact mee hadden. Maar deze dagen was het bij de artiesten onderling feest. Verder hebben we nog nooit zo'n goede productie in organisatie meegemaakt bij een evenement. Vrienden Van Amstel zijn onze Vrienden Voor Het Leven!

Letterlijk vier uur na het laatst gezongen woord op de laatste avond van 'Vrienden Van Amstel Live', vertrok ik met vriendinnetje naar een heerlijke skivakantie. Superlekkere week bijgekomen. En ik vraag me af waaraan we het allemaal hebben verdiend, maar op dit moment maken we ons op voor onze Olympische Spelen reis naar Vancouver waar we twee keer optreden in het Holland Heineken House (van Amstel is het een kleine stap naar Heineken). Ik als schaatsfreak weet niet wat me overkomt! Schaatsfreak in de zin van kijken, niet doen uiteraard :-)

Tot slot viel me de storm aan reacties op op Nicks eerdere fantastische, ongelooflijke, briljante, buitengewone, fabelachtige, fameuze, grandioze, mieterse, geweldige, prachtige, te gekke maar OH ZO SIMPELE eettips. De bijna kinderlijk eenvoudige tips bereikten zelfs enige zichzelfrespecterende nieuwssites! Uiteraard kan ik dan niet achterblijven. Maar ja, probeer maar eens nóg zo'n simpele tip te verzinnen. Waarschijnlijk heeft Nick ook nachten lang wakkergelegen om na zijn kiwi tip, met de verrassende krokettip op de proppen te komen. Maar goed... ik heb hem.

Ik geef toe, ik raak nogal eens snel geïrriteerd. Vaak om de kleinste dingen. Eén van die dingen is het eten van een heerlijk kommetje soep met een te grote lepel! In eerste instantie lijkt een te gróte lepel beter dan een te kléine lepel. Met een grotere lepel kun je namelijk zelf de hoeveelheid soep bepalen die je wenst te nuttigen. Maarrrr! Beeld je in: je bereikt de bodem van het overheerlijke kommetje soep. En, laten we eerlijk zijn, het laatste schepje is altijd het lekkerst. Je ziet dat er nog een kleine hoeveelheid soep op de bodem van het kommetje ligt, dat naar schatting precies je lepel kan vullen. Maar vanwege de ronding van het kommetje blijkt het onmogelijk dat laatste beetje soep, het lékkerste beetje soep, te nuttigen! Vanwege het feit dat je in een restaurant zit, laten je normen en waarden het niet toe aan de neiging toe te geven het kommetje aan je mond te zetten, waardoor je je genoodzaakt ziet het laatste beetje soep -het lékkerste beetje soep- te laten voor wat het is. Voorheen resulteerde deze situatie in mijn geval vaak tot een chagrijnige voortzetting van het later arriverende hoofdgerecht. Dit heeft er zelfs voor gezorgd dat ik jarenlang geen soep meer heb besteld als voorgerecht! Totdat er laatst een eetgelegenheid was met een vooraf samengesteld menu. Mijn bange voorgevoel werd bewaarheid. Het voorgerecht was een tomatensoep, in een ronde kom! En laat dit nou de allerbeste tomatensoep zijn geweest die ik ooit heb geproefd. Met zweet op mijn voorhoofd naderde ik de laatste schepjes en ja hoor, wéér lukte het me niet het laatste beetje soep -het lékkerste beetje soep- in de lepel te krijgen. Ik moest en zou een oplossing vinden. Mijn padvindersinstinct, waarvan ik niet eens wist dat ik het had, werd geactiveerd. En voor ik het wist had ik de oplossing! En die is als volgt: men neme de, te grote, lepel in de ene hand. De andere hand tilt het kommetje met het laatste beetje soep -het lékkerste beetje soep- al kantelend op. Men plaatst de lepel onder het kommetje waarna het laatste beetje soep in de lepel gegoten kan worden!! Binnen de wereld van de soep zal dit ongetwijfeld een aardschok veroorzaken. Daar ben ik me terdege van bewust, maar ik wilde deze ontdekking toch graag met de wereld delen.

Groeten,
Simon