Ieder mens heeft in zijn leven een bepaalde roeping. Althans, daar ben ik van overtuigd. Zo kan het je roeping zijn om huizen te bouwen, waar andere mensen in kunnen wonen. Of om broden te bakken, waar andere mensen weer van kunnen eten. Zo was de mijne tot voor kort het maken van muziek, waar andere mensen van kunnen genieten. 

Daar is echter nog iets bijgekomen. Met mijn instructies voor ‘hoe eet ik zo handig mogelijk een kiwi?’ heb ik zoveel mensen bekeerd, het smaakt gewoonweg naar meer. (Leuke woordspeling al zeg ik het zelf.)

Ik heb ongemerkt voor zoveel eetgemak gezorgd en zoveel gezinnen blij gemaakt. Moeders sturen bedankbrieven omdat hun huis een stuk opgeruimder oogt. Ze hebben zelfs minder rugklachten omdat ze geen stukjes kiwi meer van de keukenvloer hoeven te rapen. CNN heeft via de mail geantwoord dat ze er graag verslag van wilden doen, maar er was iets met een of andere Obama ofzo en dat had voorrang. Onbegrijpelijk. Vervolgens had het NOS journaal het te druk met de crisis, maar ik weet zeker dat ze het anders wel hadden gemeld.

Om deze kettingreactie van ‘culinaire ergonomie’ te handhaven, is het als een missie voor mij om weer een update van menselijke eetgewoonten te introduceren. Vandaag wil ik het met jullie gaan hebben over de kroket.

Wat is typisch Nederlands voedsel. Boerenkool met worst? Correct. Kaas? Correct. Kroketten? Hartstikke fout! Natuurlijk is de muur waaruit zo’n overbekende lekkernij getrokken wordt haast bepalend voor het Nederlandse straatbeeld. Echter, wat van ver komt is lekker en dat geldt ook voor de kroket.

In de historische naslagwerken verschijnt onze gepaneerde vriend voor het eerst in een druk uit 1705 ‘Le Cuisinier Royal Et Bourgeois’. Dat werd geschreven door de kok van Lodewijk de XIV (naast Zonnekoning dus ook Krokettenkoning). Waarschijnlijk op maat gesneden met de guillotine. Aan de tongval hoorde je waarschijnlijk al dat het hier om Frankrijk gaat. De eerste kroketten werden dan ook gespeld als ‘croquets’.

In Nederland verscheen hij voor het eerst in 1851 (146 jaar later!) in het boek ‘Moderne Kookkunst’ (what’s in a name), geschreven door de kok van Willem I. In beide landen ontstaan in de keuken van het Koningshuis! Wie had dat gedacht, dat door de aderen van deze platte, volkse, vette snack blauw bloed stroomt! Volgende keer luidt de bestelling bij de FEBO: “Mag ik van u, een Koninklijke Hoogheid de Kroket?”; bitterballen dienen met ‘Majesteitjes’ aangesproken te worden. In plaats van in zo’n respectloos wit plastic bakje, dienen ze in een gouden koets vervoerd te worden.
Maar ik dwaal misschien af. Ik betoog hier niet om meer respect voor de kroket te kweken. Wat mij een doorn in het oog is, is de manier waarop het bróódje kroket geserveerd wordt. De makers van respectievelijk de broodjes en de kroketten hebben geen enkel overleg met elkaar gepleegd. Het geval is namelijk, dat wanneer het gemiddelde broodje met de gemiddelde kroket wordt belegd, aan beide kanten de kroket uitsteekt!
Dit probleem is niet alleen van esthetische aard. Het wordt ook een praktische kwestie wanneer men voor het eerst de tanden in het broodje zet. Er wordt op dat moment namelijk druk op de kroket uitgeoefend, waar het gefrituurde laagje paneermeel niet tegen opgewassen is! Er zijn legio gevallen bekend van t-shirts, witte zomerjurkjes en zelfs maatpakken die door deze reden besmeurd werden met ragout.

De brieven in mijn culinaire postvak gingen toch voor een significant gedeelte over de betreffende problematiek. En na jaren studie, onderzoeken in het lab en enquêtes, zou Nick Nick niet zijn, als hij niet met een oplossing kwam!

Op de eerste foto is de kroket te zien die aan beide kanten uitsteekt. Het ragout-risico in deze situatie is ongekend hoog. Dit valt te ondervangen door het broodje open de klappen, de kroket voorzichtig (een kroket kan, mits goed afgesloten, een half uur warmte vasthouden) met de vingertoppen in twee helften te breken (foto 2) en deze onder elkaar te plaatsen. Deze plaats je vervolgens weer op de onderste helft van het broodje (foto 3).
Als je dit goed hebt gedaan, zie je voor je een broodje waarvan de complete onderste helft keurig is bedekt met kroket en alles blijft prachtig binnenboord. De bovenste helft klap je er vervolgens weer bovenop, waardoor je een prachtig geheel ziet (foto 4).

Bijkomend voordeel is, dat je tijdens het eten van het broodje de hele tijd plezier hebt van een kroket. Het tijdsbestek dat je in het droge witte brood zit te happen neemt sterk af. Kortom er zijn meerdere redenen om op deze manier het broodje te verorberen!

Probeer het eens uit en laat me weten hoe jullie ervaringen waren. Gaat er een wens in vervulling? Heb je het gevoel dat je leven vandaag pas begonnen is? Ik hoor het graag!

Groet,
Nick