ALTIJD DICHTBIJ
Nick & Simon vertellen
28 apr 2009
De Boze Buurman
Iedereen kent het fenomeen. In elke straat woont er wel een. Zelfs in de vrolijkste straat van Nederland (Sesamstraat) woont er een: Meneer Aart. (Belachelijk trouwens dat Sesamstraat dreigt te verdwijnen omdat ze het te vroeg uitzenden, teken ook de petitie op http://www.sesamstraatnaarhalfzeven.nl) Deze laat zich overigens na wat gemopper en tegengesputter meestal nog verleiden tot het meedoen met de olijke activiteiten die de andere sesamstraatbewoners organiseren.
In de realiteit is het wel even anders. Vrijwel altijd een wat verlate vrijgezel, zelden getrouwd en een enkel exemplaar heeft kinderen. Maar zelf zijn ze in ieder geval nooit jong geweest. Ze zijn geboren in een driedelig pak en hebben hun moeder nog heel wat pijn bezorgd doordat na de bevalling een aktetas meekwam, veegden de moederkoek van hun stropdas en drie kwartier later stonden ze gefrustreerd op een vertraagde bus te wachten om naar hun saaie baan te vertrekken.
Zo kwam de boze buurman ter wereld. Ook nabij huize Schilder had een afstammeling zich genesteld. Hij woonde niet direct naast ons, was het maar waar. Hij woonde namelijk pal aan het aangrenzende voetbalveldje waar de jonge Schildertjes, Jonkjes, Tolletjes en soms zelfs een Keizertje of Smitje zich uitleefden. Geen Kwakmannetje of Dullesje, die heetten toen al Kwakman en Dulles en deden al heel andere dingen in het gras dan voetballen.
Het is natuurlijk op zich eng als je af en toe een bal uit iemands tuin moet halen, waarvan je weet dat diegene jou liever verwelkomt met een luchtbuks dan met een glas limonade. Onze buurman hield er echter een maatregel op na die misschien nog wel gruwelijker is dan een casual beschieting met hagel. Hij had de gewoonte om onze ronde vriend, onze lederen bron van speelplezier, te doorklieven met een keukenmes teneinde deze zijn laatste adem uitblies, om vervolgens op te stijgen naar het hemelse rijk der ballen.
Zo’n leertje kostte vroeger bij Bart Smit 9,95 gulden. Voor de jongere lezers onder ons; de gulden is het Nederlands betaalmiddel na de florijn en voor de euro. Afdingen had geen zin bij Bart Smit, bij Bart geen gedeelde smart, de volle mep werd betaald. Je kreeg wel altijd netjes een stuiver terug waarvoor je weer een heleboel andere leuke dingen kon kopen. Bijvoorbeeld een aandeel van 2% in een sleutelhanger.
Aangezien het zakgeld rond mijn zesde iets van drie gulden was (ja, Nick & Simon hebben ook armere tijden gekend!), waren mijn twee broers en ik na drie weken nog steeds niet in staat zo’n leertje aan te schaffen. Echter, onze moeder die immer met haar hand over haar hart streek en alles met de mantel der liefde bedekte, wilde vaak nog wel eens stiekem zo’n leertje voor ons kopen.
Elke maand kon het arme schaap naar de winkel!
De ene na de andere door zuur verdiende centen verworven bal werd aan het mes geregen door de personificatie van de bulleman, de boeman, de roe, de zak van Sinterklaas en de schooldokter ineen en alles waarvoor je tot je zesde jaar ooit bang voor was gemaakt.
Zijn tuin was een ballenslachterij en de buurman was in zijn vrije tijd leerslager. Huilend hebben we nog een keer bij keeper Jeroentje op zolder zo’n kapotte bal met “geleend” naald en draad proberen te repareren, een procedure die ondanks de finesse van onze kleine kinderhandjes weinig overlevingskans had.
Toen kwaadschiks, na het bekogelen met eieren zijn werksters de volgende ochtend keurig de ramen schoonmaakten, en goedschiks, er geen antwoord kwam op onze schriftelijke smeekbeden (“Stop asjebliefd met onse balle lekprike!”), beseften wij dat we machteloos waren. De leeftijd van de tien voetballertjes kwam samen op 66, maar we konden hem met zijn 41 jaar niet verslaan.
D-day zat er al een tijdje aan te komen, onderhand was ik al zeven jaar en langer dan een jaar in oorlog met onze buurman toen de strijd beslecht moest worden. Zijn heg hadden we al kaalgeplukt en het grootste gedeelte van de lichtgrijze kiezelstenen in zijn tuin hadden we op een kwade zondagmorgen om 6 uur al in zijn vijver gegooid. Echter, deze wapenfeiten moesten toch het hoofd bieden aan het gekartelde keukenmes met bruin handvat en gouden schroeven dat steeds frequenter en behendiger onze bal in gleed.
Totdat op een dag de oorlog werd beëindigd. Onze rechtsback Henkie was een getalenteerd voetballer die op een prachtige dag werd verkozen om mascotte te zijn bij FC Volendam. FC Volendam-Sparta, de uitslag kan ik me niet meer herinneren, wel Henkies gezicht toen hij na de wedstrijd een bal overhandigd kreeg met de handtekeningen van alle spelers erop. De ook toevallig aanwezige Local Hero Wim Jonk was zo vriendelijk geweest zijn handtekening erop te zetten.
Henkie bewaakte de bal met z’n leven. Hij poetste hem elke avond op, waarschijnlijk met zijn tandenborstel want die gebruikte hij toch nooit. Het was denk ik de eerste zomerse dag, 21 graden, toen we met z’n allen naar het veldje stoven vroeg in de morgen. Aldaar stonden tien anders zo hechte vriendjes ineens lijnrecht tegenover elkaar. Niemand had een bal mee!
Jeroentje? Nickie, Roppie en Sammie? Woutertje en Pietertje, Mikie, Billy en Joey.. Niemand!
Ineens waren alle ogen op Henkie gericht. We praatten op Henkie in dat het gras kurkdroog was en dat we allemaal onze zondagse schoenen aanhadden, dus met zijn heilige bal kon niks gebeuren. Henkie was blijkbaar nog meer gehecht aan onze voetbaluurtjes dan aan zijn bal, want even heldhaftig als zwaarmoedig liep hij door het steegje terug naar huis waar hij zijn dierbaarste bezit van de koele schuurvloer oppakte om hem voor zijn vriendjes op te offeren.
“Jongens geen afstandschoten! Schieten vanuit het strafschopgebied (omlijnd door wat takjes) want als ie in het “hol van de leeuw” komt benne we de ###!” Dit ging lange tijd goed. Tot het moment dat ik een corner moest nemen. Toen ik zes was had ik al schoenmaat veertig. Ik had de techniek van een rijdende bloemenparade, maar kon wel hard schieten. Ik schoot een bal precies op 1.40 m. Helaas komen zesjarige kinderen maar tot de 1.20 m. Zeven kinderhoofdjes vlogen onder de bal door, welke stuiterde en bovenop de heg tot stilstand kwam. Helaas was deze heg door ons vandalisme niet meer in zulke goede staat en viel de bal, net voordat Henkie erbij was, in dé tuin. Een openslaande schuifpui, een blinkend mes, een knal en vooral veel gehuil en de oorlog kwam ten einde. We waren de rest van onze jeugd overgeleverd aan meisjesachtige spelletjes als verstoppertje.
Totdat ik het genoegen had vorige week in het winkelcentrum nabij mijn ouderlijke straat de iets grijzere buurman tegen het lijf te lopen...
“Hey Nick! Het gaat goed met je he?”. Voor het eerst dat ik deze man zag lachen, zijn gezicht barstte bijna. “Ja hoor, gaat wel lekker”. Mijn oude woede kwam nog niet naar boven.
Mocht je ooit bekend worden, kijk niet raar op als mensen uit de meest onverwachte hoeken ineens heel vriendelijk tegen je gaan doen, daar ben ik al op voorbereid.
“Zeg Nick, buurman, ik heb een vraagje. De belangrijkste klant van mijn bedrijf heeft twee dochters die enorm fan van jullie zijn. Ze zijn 15 en 17, draaien de hele dag jullie muziek en ze vonden jullie concert in Bloemendaal werkelijk schitterend! Kun jij niet even twee gesigneerde dvd’s door mijn brievenbus gooien vandaag? Dan neem ik die morgenochtend mee”.
Nu brak mijn klomp. Ten eerste het hemeltergende quasi-joviale gedrag, ten tweede na alles wat hij ons afgenomen had, vragen om twee gratis dvd’s en ook nog eens binnen het geruime tijdsbestek van een middag deze in zijn brievenbus verwachten!!! Maar ik antwoordde heel beheerst “Maar natuurlijk! Dat regel ik voor u!”
Ik snelde me naar de platenzaak en bestelde twee “Altijd Dichtbij” dvd’s. (De rest heb ik al weggegeven, doorgaans heb ik zelf geen Nick & Simon cd’s thuis). De verkoopster keek me raar aan, aangezien het gezicht voor het loketje aardig overeen kwam met dat op de kaft.
Nog vreemder keek de verkoopster op toen ik daaronder twee dvd’s had liggen, getiteld: “Private Lovesecrets” en “Hot Steamy Affaires-xxx”. Haar gezicht kon me niets schelen, ik zag alleen Henkies teleurgestelde gezicht voor me.
Even de “Altijd Dichtbij” open, dvd’tjes eruit, andere erin, langs Simon ze laten signeren, cadeaupapiertje eromheen, door de boze brievenbus en voilà, beter een goede buur dan een verre vriend. 1-1.
Wees lief voor uw buurtkinderen, ooit worden ze groot, en misschien zelfs beroemd.
Gr. Nick.
BhoudvanNickenSimon.
Hahah echt superleuk! Ik heb zelf ook een stomme buurman. Wij speelden vroeger altijd op straat met ballen en als dan de bal in de tuin kwam, dan stak hij onze bal niet lek maar kregen we hem gewoon niet meer terug.; En deze man heeft kinderen én kleinkinderen!
Nouja zeg!
Haha <33
Leuke actie van die DVD!
Sandra vd H
waaaaanzinnig goed had wel een vliegje aan zijn muur willen zijn
groetjes Sandra
lovelything93
hahaha grapjas..!!
jullie zijn echt GE-WEL-DIG!!!!!
kus uit belgië
silvy
Daphne25
Fantastisch!!! hahaha
xxx Daphne
Moniek=NickenSimonFan
Geweldig!
xx Moniek
Loves
Geweldig!
ziggycardon
OMG dit is echt zo geweldig hahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahaha…
babsjuh
Ahw wat een ***buurman zeg! Zie jullie daar al staan, kleine ventjes… Nachten niet kunnen slapen hahaha… Maar wat een geweldige wraakactie
Echt orgineel bedacht! Had het zelf niet beter kunnen bedenken :D
Liefs,
Barbara
tinus
jeetje ik heb hier tranen met tuiten zitten lachen joh om jou.
wat kan jij alles comisch opschrijven.
je kunt wel een boek beginnen dat verkoopt ook heel goed dat weet ik zeker.
geweldig. ik zal je vertellen ik heb zo n buurman net als jij beschrijft nu naast me wonen. echt een kwal van een vent. een groot chagerijn. als wij buiten in de tuin zitten en toeval een muziekje op hebben staan dan zet hij zijn muziek wel even harder en ik kan je vertellen die muziek daar ga je spontaan van naar binnen. dan heeft meneer ook nog een muziek school in zijn huis. elke donderdag avond is het feest. het hele blaas orkest komt er aan te pas.
dat is de enige avond dat hij lacht en vriolijk is. hij zegt ook nooit geeen goede dag als je hem tegen komt. zit uren lang in de tuin te werken en doet er eigen lijk niets anders als een groet puin zooi maken en bomen vats binden met touwen enzo.
echt een hele rare vogel is dat die buurman van ons. je hebt me wel op een iedee gebracht hoor met je dvd tjes. ik kan zo iets ook wel met cd tjes.
loves#simon.
haha geweldig!
C
Was dat misschien het welbesproken ‘Molenmesje’? De omschrijving komt in ieder geval wel overeen..
Mooi verhaal! Herkenning al om. Ook bij ons is menig elastiek gesneuveld.
Groetjes,
Claire & Dominique
stiefmoedertje
Nick je bent een briljant schrijver….heel komisch!!!
daar moet je echt wat mee doen hoor!!!
Geweldig verhaal.
wij hadden ook zo’n buurman…ballen kwamen ook niet uit die tuin meer.
alleen bij ons ging het niet met voetballen, maar met stoepranden…
LiannexBongo
Haha geweldig!
maarja, ze hebben dan wel niet de DVD maar wel de handtekening;)
Wij hebben het hier opgelost met dartpijltjes over het hek gooien en er zijn ook een aantal bloemetjes vertrapt
xLianne
MRLN
Geniaal stukje, leuk geschreven weer!
Op naar de volgende!
Liefs, Marleen.
dianede
hahahah
wat een super goed verhaal.
x diane