Tijdens een helder moment keek ik van de week maar even in mijn paspoort, omdat ik een vaag vermoeden had dat die eerdaags zou verlopen. Mijn vermoeden was juist: er was alweer 5 jaar verstreken sinds de vorige verlenging van mijn paspoort, waardoor ik dus genoodzaakt was deze opnieuw te verlengen. Wat men dan graag bij het stadskantoor wil ontvangen is een actuele, niet-lachende, oren-zichtbare pasfoto, wat op zich al een probleem was vanwege de lengte van mijn haar (jaja, daar gaat ie weer). Maar goed, na 6 pogingen was de foto gelukt, waarna het volgende hilarische probleem zich aandiende. Ik moest een handtekening zetten.

Na in de afgelopen 3,5 jaar naar schatting zo’n 1.000.000 handtekeningen te hebben gezet zou je zeggen dat dat een ‘eitje’ moest zijn. Maar niets was minder waar. Wat is namelijk het geval: de lieftallige dame achter het loket droeg me op om mijn handtekening (met alle krullen van dien) in een hokje van 2 bij 1 centimeter te plaatsen. Velen van jullie zijn misschien bekend met mijn 'als-je-goed-kijkt-zie-je-S.Keizer-staan'- handtekening en kunnen zich misschien ook voorstellen hoe moeilijk deze opgave bleek te zijn! Het lukte ook niet! Met een vriendelijke doch dringende toon vroeg de loketdame of ik misschien niet had gehoord dat ik binnen de lijntjes moest tekenen. Meteen had ik een flashback naar groep 4 van de J.F. Kennedyschool, toen ik tijdens mijn zevende levensjaar deze zelfde opmerking van mijn juf Janneke naar het hoofd kreeg geslingerd. Toentertijd deed me dat ontzettend veel pijn aangezien ik stapelverliefd op deze (toen) blonde mevrouw was. Maar goed, we dwalen af. Binnen de lijntjes dus.

Ongemakkelijk vanwege de wachtende rij zuchtende mensen vroeg ik haar of ik het misschien opnieuw mocht proberen. 'Goed', was het antwoord, 'maar mik je dan wel goed?' Wéér een flashback, maar dan naar een geheel andere plaats en tijd... Verstandig om daar niet al te veel over uit te weiden. 'Nog niet genoeg geoefend, neef??' was een treiterende stem achter me. Het bleek mijn neef te zijn die het handtekeningtafereel uitermate smakelijk gadesloeg. Met zekerheid weet ik te zeggen dat niet onze afgelopen nummer 1 hit van “Vallende Sterren” het volgende familiepraatje zal zijn, maar nee... de falende handtekening. Over 5 jaar nog een kans zullen we maar zeggen.

Inderdaad, “Vallende Sterren” kwam weer op 1. En dat was alweer de derde van ons. Ik hoop dat er nog vele volgen en dat het nooit zal wennen. Wat een geweldig gevoel! Ook het album “Luister” knalde op 1 en staat momenteel nog steeds op 2. We zijn goed bezig, dat lees ik ook terug aan de reacties in het gastenboek over het album. Ik denk dat jullie er ook blij mee zijn.

Intussen is er weer een hoop gebeurd: van Life & Cooking naar alle regionale radiozenders, van Pauw & Witteman naar het Harpengala, waar het eindshot van een juichende Boudewijn de Groot voor mij het hoogtepunt was. Verder is eindelijk onze nieuwe tour ‘Overal’ van start gegaan. De show hebben we al gespeeld in Dronten (2 keer), Leeuwarden, Utrecht, Breda (2 keer), Rotterdam, Apeldoorn, Enschede en Nijmegen. Inmiddels zitten we op de helft, met het mooiste vooruitzicht nog in het verschiet: 2 keer Ahoy’! Kortom, we zitten weer in de bekende trein. Of zijn we misschien nooit uitgestapt?

In een eerder bericht had ik al laten weten dat er een nieuwe nickensimon-site komt. Misschien vinden jullie dat het allemaal wat lang duurt, maar daar gaat een hoop werk in zitten, vergis je niet. Inmiddels heb ik het zogenaamde ‘raamwerk’ gezien en het wordt te gek! Het laat nou echt niet lang meer op zich wachten! Dan hopen we nog meer ‘contact’ met jullie te hebben via deze site!

Groet,
Simon