Het was een mooie zomerdag op zondag. Nick en ik reden naar Zandvoort om daar een optreden te verzorgen. Tot onze grote verrassing werd het voorprogramma verzorgd door de legendarische Huub Hangop maar dit geheel ter zijde. Terwijl we in de kleedkamer zaten werd Nick gebeld door één van onze vrienden. Of hij ‘s avonds alsjeblieft mee kon doen met een potje volleybal. ‘Graag’, was het antwoord. Even later beklommen we het podium. Na het optreden wat fotomomenten, en daarna meteen de auto in, om ervoor te zorgen dat Nick op tijd thuis was voor het uurtje volleybal. Tijdens de terugrit ging mijn telefoon. Het was diezelfde vriend, met de woorden: ‘Sijme! Je zal het al wel van Nick hebben gehoord, maar euh... wij gaan volleyballen en euh... hebben nog een poppetje nodig.... zin?’ Aangezien mijn enkel al een paar weken niet meer doet wat ik wil, was mijn antwoord een teleurstellende ‘nee’. Vijf minuten later werd ik door een andere vriend gebeld. Of ik zin had in een potje volleybal... Ze hadden nog een mannetje nodig... Er heerste duidelijk een gevalletje ‘miscommunicatie’ binnen de vriendengroep, dus ik legde nogmaals uit dat ik niet kon meedoen. Nadat hij had opgehangen ging ik eens nadenken. Nick werd vóór ons optreden gebeld. Ik ver ná het optreden. Hmmm.... Het werd me pijnlijk duidelijk wie van ons twee het meeste werd gewaardeerd tijdens een avondje volleybal. Om een schuldgevoel te geven, smste ik de tweede beller het volgende: “Hey! Wat me trouwens opviel was dat ik zo’n anderhalf uur na Nick werd gebeld....” Zijn antwoord omzeilde netjes het probleem: “Haha.. ik werk altijd via het alfabet, op voornaam, dus trek het je niet aan maat. Ligt niet aan jou”. Vervolgens smste ik mijn conclusie: “Dus door een stelletje Romeinen doe ik bijna nooit mee aan een potje volleybal??? Of door m’n ouders natuurlijk... Ze hadden me ook gewoon Bob kunnen noemen... Of Adje....! Maar ik weet niet of we als ‘Nick & Adje’ waren doorgebroken...”
 
Dat zette me aan het denken.... Zou het écht de doorbraak tegenwerken als één van ons een minder ‘algemene’ naam zouden hebben gehad? Zouden we in dat geval naar een artiestennaam moeten hebben gegrepen? Ik vraag het me af. Vroeger veranderde Ruud Dil zijn naam in Ruud Gullit, Adriaan Kyvon in André van Duin en Leen Huizer werd Lee Towers. Hans Bouwens nam de naam George Baker aan omdat Hans in het buitenland anders steeds ‘Gans’ werd genoemd. Maar zou Ruud Dil ons in de finale van het EK in 1988 ons niet op een 1-0 voorsprong hebben gekopt? En zou Adriaan Kyvon minder grappig zijn en geen pizzalied hebben gezongen? De enigen van de huidige generatie artiesten met een artiestennaam, die op dit moment in mijn hoofd op komen, zijn Willem Bijkerk, die zich tot Waylon heeft omgedoopt, Chiel Ottink, die Thomas Berge werd en daarmee op een Duitse carrière gokte, en Tiësto heet eigenlijk Tijs Verwest, maar die keuze als dj is begrijpelijk. De 3JS en wij hebben Roel van Velzen tot smekens aan toe gevraagd zijn naam in Rob van Beusekom te veranderen, maar kregen steeds maar weer de nul op rekest.
 
De grap van deze gedachtekronkel is dat je er nooit achter zult komen of het de naam is die de doorbraak een handje helpt. Het is gewoon een keuze die wordt gemaakt. Maar met alle respect voor Adje, ik ben blij dat het “Nick & Simon” is..
 
Groet,
Simon