Na twee jaar met Koninginnedag op het Museumplein te hebben opgetreden voor het Radio 538 spektakel, vonden we het dit keer eens leuk om een weekje vrij te houden tijdens de meivakantie. En zo kon het, dat ik op de 38ste verdieping van het Millenium Hilton Hotel in New York op mijn hotelkamer toevallig langs CNN zapte en mij het nieuws bereikte over de tragische gebeurtenis in Apeldoorn. Dat moest wel erg zijn aangezien het op CNN was. En dat was het ook, onwerkelijk om te zien. Het was een kleine deuk in onze fantastische week in 'the Big Apple'. Zeven dagen lang hebben Annemarie en ik met onze monden open rondgelopen. The city that never sleeps stole my heart! 

 

Uiteraard hielden we elke dag nauw contact met het thuisfront vanwege twee zwangerschappen. De ene was die van Annemaries zus. Precies in deze week was ze namelijk uitgerekend uitgerekend. (Nee dames en heren, dat woord heb ik niet per ongeluk twee keer neergetypt. Nee het is een weldoordacht en uitzonderlijk grappige woordspeling.) Eén dag voor onze thuiskomst werd het geboren: een babymeisje genaamd Britt! 

De andere zwangerschap was niet zozeer een echte zwangerschap alswel een schijnzwangerschap van onze waakhond Kyra. Via deze blog heb ik jullie vorig jaar al op de hoogte gehouden van de 'geboorte' van deze dochter, maar inmiddels is ze dus volwassen. (Tja, dat gaat razendsnel bij die beesten.) Dat volwassen worden tijdens het afgelopen jaar ging gepaard met een enórme groeispurt. Kyra is namelijk inmiddels 15 cm hoog en 25 cm lang. Afgelopen december/ januari werd ze voor het eerst ongesteld en heeft ze vier weken rondgedarteld in een luiertje. Maar haar maat was niet verkrijgbaar, we moesten naar een speciaalzaak om luiers voor premature baby's te kopen! Werkelijk een hysterisch gezicht! Sinds die tijd eet onze schat nauwelijks meer. Slechts enkele miniatuurhondenbrokjes werkt ze nog naar binnen en haar toch al riante lichaam vertoont sterke vermageringsverschijnselen. Ook begon ze zich anders op te stellen: ernstige humeurwisselingen afgewisseld met het graven op alles wat maar op een deken leek. Ongerust als we waren zijn we naar de dierenarts gegaan, waar we haar gedrag uitlegden. Zonder blikken of blozen werd ons verteld dat al deze symptomen leken op een schijnzwangerschap. Ik heb nog nooit zo veel moeite moeten doen om mijn lach in te houden! Dat arme beest is natuurlijk doodsbenauwd! Als dát iele tere lijfje zich moet voortplanten, rijgt ze uiteen!  Maar goed, met de nodige medicatie is alles op haar pootjes terecht gekomen.

 

Na de week vakantie stond Ahoy’ voor de deur en vreemd genoeg was ik de hele week bijzonder rustig. De druk en spanning worden vooral van buitenaf opgelegd heb ik gemerkt, omdat Ahoy’ nou eenmaal een grote naam is met een fantastische historie. Met geweldige zogenaamde visuals en een extra blazerssectie als toevoeging op onze toch al uitgebreide band zijn we de 'wedstrijd' aangegaan. Een wedstrijd die op voorhand al gewonnen was gezien de gezellige sfeer die er in de hal hing. Een hal waar in de periode ervoor de Counting Crows, Enrique Iglesias en Beyoncé nog hadden gespeeld. Het verhaal wil zelfs dat toen Enrique Iglesias het parkeerterrein van Ahoy’ opreed en hij heel groot Nick & Simon (met als enige twee data) op het billboard zag staan, hij bij binnenkomst vroeg "who the f*ck are Nick & Simon?" Twee dagen hebben we mogen optreden en ik durf zonder twijfel te zeggen, zonder andere optredens te benadelen, dat dit mijn mooiste Nick & Simon weekend was in drie jaar! Na de, nu al legendarische, Wham-medley klonk er beide dagen zo'n ongelooflijk lang applaus, dat we ons geen raad wisten. Ik stond letterlijk met tranen in mijn ogen en wou dat het nooit meer zou stoppen! Helaas moet ik zo reëel zijn dat aan alles een eind komt en ook aan dit weekend. Maar nog steeds leef ik een beetje in een roes.

 

Voor wie het cliché 'aan alles komt een eind' ook gold en wat zo'n beetje parallel liep aan ons tweede Ahoy concert, was het degraderen van onze jongens van de plaatselijke trots FC Volendam. Gedurende het concert had ik onze geluidsjongens opdracht gegeven om steeds de stand in mijn oortje door te geven en precies in onze pauze viel het doek. Het deed me enorm pijn omdat niet alleen ik, maar heel voetbalminnend Nederland, juist de FC het niet gunde te degraderen. Ze deden, vooral de tweede seizoenshelft, absoluut niet onder voor welke tegenstander dan ook en dat het dan zó zuur moet eindigen... Henny Schilder speelt al het hele seizoen de sterren van de hemel in de achterhoede van de club en met hem had ik zo'n beetje elke wedstrijd sms-contact: vooraf sterkte wensen en achteraf analyseren. Een grappige anekdote is dat toen FC Volendam uit tegen Willem II speelde, ik op vakantie was in Lapland. Voor één keer had ik dus geen contact gehouden. Vik (zoals zijn bijnaam luidt) was hier niet van op de hoogte, dus was ook behoorlijk van slag toen ik, precies toen HIJ de winnende 1-2 maakte in de slotfase, helemaal niets van me liet horen. In Lapland ontving ik het veelbetekende "voetbal gemist ouwe???" op m'n iPhone. Ik wist meteen dat het goed zat. Jammer genoeg heeft het allemaal niet mogen baten. Ook voor mijn beste voetballende vriend was het vorige week 'einde verhaal'. Maar let op mijn woorden: Henny 'Vik' gaat het nog letterlijk ver schoppen!

 

Over vriendschap gesproken: ook wij zijn aan het HYVEN dames en heren, jongens en meisjes! We worden modern! Ook wij moeten met onze tijd meegaan en ik kon op het gastenboek lezen dat er een discussie gaande was of wij nou wel of niet op hyves aanwezig waren. Het antwoord is JA! En wel hier: http://nickensimon47.hyves.nl/. Ook wij zijn op zoek naar nieuwe vriendschappen dus bezoek snel onze Hyves pagina!

 

Groet,

Simon